Genelde sık sık gittiğim mekanlar vardır. Onların dışında kolay kolay bir yere gitmem, alışkanlıklarım benim için önemlidir. Ve tahmin ediyorum meyhane müdavimleri gittiği mekanda tanınmayı, garsonları tanımayı filan önemser. Benim de kendime ait böyle mekanlarım vardır. Ancak bu kez bir arkadaşım beni davet edince yolumuz İmroz’a düştü. İmroz adını pek çok kez duyduğum bir yerdi aslında ama gitmek bugüne nasipmiş. Kapıdaki Krependeki İmroz yazısını görünce duraksadım. Ama sonra kapıda İmroz’a buyrun dediklerinde içeri girdim.

Havanın güzel olması sebebiyle terasa oturduk. Bütün duvarlarda İmroz’la, Barba Yorgi’yle ilgili haberler var. İmroz’un mezeleriyle ilgili hep beğeniler gelmişti kulağıma. Çok da yanıldığımı söyleyemem, zeytinyağlılar evde yapılmış hissi veriyor. Sanki bir kaç tabaklık yapmışlar evde gibi, fabrika üretim değil yani. Zaten arkadaşımın söylediğine göre Yorgi hala sabahları gelip kontrol ediyormuş mezeleri. Çıkışta onu otururken gördüm, yaşı epey ilerlemiş. Ve yine anlatılana göre sanıyorum çok büyük paralar teklif edilmesine rağmen İmroz’dan vazgeçmemiş, namı burdan geliyor herhalde.

Biz oturduğumuzda bir kaç masa doluydu, çok kısa zamanda terasının tamamı doldu. Hatta biz masada iki kişi oturunca yanımıza birileri daha geldi oturdu. İmroz lokanta gibi değil, gerçek bir meyhane gibi.